غربت

           (حکایت لیشتر در آرشیو شهریور ۸۶) قابل توجه دوستانیکه  علاقه به فرهنگ / موقعیت جغرافیائی / طبیت /مکانگردشگری/آبشارکیوان/تاریخ/ مردان سلحشور/شیرزنان این خطه/لباس/ زبان/نژاد/دین/حکما/ وووووو . این خطه رادارند)                   

                    

 

                             <<<<<<غربت>>>>>>

امروز کلام غنچه لعلش عجیب بود            

                                    ساغر و مطرب و  نگاهش  غریب بود

گفتا ر گفتنیها و لیکن نگفت زدل          

                                 خیال معنی نمیدهد چونکه  نجیب  بود

عهدی قدیم بودی میان من و نگار         

                               شکستنش به یک پیمانه گویی رقیب بود

ای دل بساز که سوختن کار دل است      

                                ای اشک ببار  و نگو  که او  طبیب  بود

گفتی به من که دل بکن زدیار عشق    

                               مجنون چه  داند ازساعقه که مهیب بود

 شاید فرجی شود میان من و صنم     

                             آری عرب  دیده اش  در قدوم  حبیب  بود

                                                     

شور مادر عشق پدر

    

 

                                (((((((شورمادر عشق پدر))))))

پدرم تاج  سرم عمر منی  جان منی                    مادرم عشق تو چون  سبزه دشت و دمنی

پدرم سجده به پایت گنهی نیست مرا                   مادرم  من به  فدایت بگو  با من  سخنی

پدرم یاد توآرامش   جان و  دل من                     مادرم نام تو بر لب شکری چون شکنی

پدرم نام تو آوازه شهیر  است  مرا                     مادرم مهر تو زیباست چو سرو و سمنی

پدرم مظهر نیکت به مجالس مانده                      مادرم سنگ صبور اسوه هر شیر زنی

پدرم دین تو بر گردن من می ماند                      مادرم کن تو حلال زحمت  نوش لبنی

پدرم دیده بسویت غم جانکاهم کرد                     مادرم    یاد  تو  خوناب  دل  هر بدنی

پدرم من به مقامت همه جا میبالم                      مادرم شور  تو در دل   سکوت   محنی

                          پدرم دوری تو چشم عرب خونبار است

                          مادرم من به فراغت  چه کنم   در کفنی

                                                                        

شور مادر

                                                          

                                                                  

                                         <<<شورمادر>>>

گرمی دستان تو  من را  نوازش می کند            تار و  پودم  بی   نهایتها  ستایش  می کند

مادرم   جان و  تن من پیرو  فرمان تو              بی بها جانم  فدایت جسم    من  قربان  تو

خنده هایت مادرم روح  مرا  آرامش است           وان نگاه مهربانت هر زمانم خواهش است

ساز لالایی بخوان تادرد خویش مرهم نهم            دست بر رویم  بکش تا  چشمها برهم نهم

ای مقدس  مونسم ای  کعبه ی  زیبای   من           ای چراغ راه من ، ای شورمن دنیای من

گر شود دردی برایت، جان  من باشد سپر           من  بمیرم  مادرم  گر آیدت  دردی  بسر

وای بر آندم که  مادر پای تو بنشست خار           اشکهایم  همچو سیلی در  نگاه  روزگار

                               خاک پایت   طوطیای  دیده  چشم  امین

                               خوش بگفتا ، مادرم درزیر پای تو برین

دل سروده ای از دوست ادیب و عزیزم آقای امین مرادیان

امین =متخلص

                                                  

غمزه یار

    

                        <  ،،،،،.غمزه یار،،،،،  >        

سه راهی جام گلنارم ببین آن چشم شهلا را        بگردش سوی ما ناید غمی جانکاه و فرسا را

رخ زیبای مهتابم   چوگیسو گشته افشانش              خجل  ناهید می گردد ببیند روی مهسا را

هلال آن   خم   ابرو به جانم تیر   پیکانش            به خوناب دلم سوگند دریغ آن روی زیبارا

ببخشم جان شیرینم به قوس خط مژگا نش             به چشمانش دهیم ای دوست تمام هستی مارا

قسم بر گوشه لعلت که خالش کرده مجنونم          سرودل را به یک غمزه ببردی شور یغمارا

بجز اشک کباب دل که شوید روی هر آتش         بیا رحمی بکن ای   بت وفا  یی نیست دنیارا

                            زهجرانت عرب پیرو،شده خَم قامت و گردن

                             که شاید همچو مجنونی  میان ما  و  لیلا  را

                                                           

سوخته دل

 

.                          <<<سوخته دل >>>                              

غارتگر    دل ها   دلی   باخته  دارم                   دیده   ز  پیت در   بدر  و   تاخته   دارم  

ای  مونس ما رحم  نما بر  دل  زارم                    شیدای تو ام عشق و دلی آخته دارم

بیچاره منم وصل تو گردیده  به ابهام                   ناچار به دردت  و  سری  ساخته  دارم

میخانه روم تا که ببازم همه هستی                  اقبال بد  این است  که   بر تافته   دارم

جانم مده کس غنچه  عنابی  لعلت                  دیوانه   آن   غنچه  رخ    افراخته    دارم

                               گفتم به عرب مه صفتان را نبود رحم

                               گفتا چه  کنم  خاطره  پرداخته   دارم

 

                                                                            

بهار خاطره

                           >>>>بهار خاطره<<<<

بهار    آمد   بهار   آمد    بهاری           درودشت و دمن را لاله زاری

دل هر خانه ای شد آب و جارو           غزلخوان  بلبل  و سارو قناری

دل  ما هم تکانی  خورد  از یاد            دریغ  از سفره های  یادگاری
|

خوشا مهمانی و لیل و ره دور             گلی چشم انتظارت بیقراری

براهت    شبدر و بوی  ریاحین             ندانی کی رسی کوی نگاری

محول حول و    الاحوال   گردی              صنم  را دیده بیند اضطراری

پی وصلش شوی مهمان مهتاب            کند غمزه ستاره بیشماری

نسیم آن   ربیع و  عطر   کامش             نشینی تا سحر با گل کناری

به زلف و خط مشکین سیاهش            کنی جان را فدایش اختیاری

دلا  بس  کن  مقلب    القلوبت              زمانه  را  بشد از  تو  فراری
           

                           عرب دلگیر  ودنیا را وفا نیست

                           به  یاد یار و  یاران  در  خماری

عید سعید نوروز عید خاطره ها ی مهمانی با مامان وبابا.خنده های کودکانه و شور پرنیانی عشق پروانه ها .......را به شما دوستان بزرگوار و مهمانان عزیز تبریگ گفته و سالی  زیبا و بدون دغدغه خاطر وصحت  سلامتی برای حضرتعالی و خانواده های محترمتان از ایزد منان خواستارم ///بهروز و ایام بکامتان باد انشالله

ماه بود و دل شیدایی ما بود بهار

شم خضران وترنم گل و گل بود بهار

وه نسیمی که سر زلف بتم میگذرید

خرمن سنبل و پروین که میداد به یار

گنهی بود عرب را به ندامت سحری

ساغری یود و شرابی و شبابی و نگار

                                               

غریب دل

                    

                              

 

                                         (((((غریب دل)))))

عشق لیلایم  زتن بین جان و  جانان   میرود

                                             روزگاریست  که هردم  گل  به  بستان  میرود

ساغرت ای  نو گلم  دواریش  کی  سوی  ما

                                             چون  ذولیخا ، یوسفم دل سوی کنعان میرود

سرخوشم دارم ز کویش بت پرستی خال لب

                                               غافل   از  قهر   زمانه   سوی   زندان   میرود

خط    مشکین    کمانش  آن  لب  عنابیش

                                                 تشنه یک جرعه  لیکن  سوی  رندان  میرود

ای صبا  تا  کی  نشینم  زیر  عطر  زلف  یار

                                                ای دریغ از  شم  یاسم  بین  شتابان  میرود

توبه   گفتی  توبه  کردم   الحذر  از   دوریت

                                                 یکدمی واکن سخن بین جان به قربان میرود

آرزوی   تار   گیسویت   عرب   دارد   به  دل

                                                  سر بزیر دستش بروی دست و  گریان  میرود

                                                  

       

 

                                 (((((شهر خون)))))

ای یاوران ای دوستان کو غیرت و مردانگی           از دین   و ایمان  بگذریم  کو حریت آزادگی

قوم یهود را بنگرید چون   آل سفیان  زمان           شمشیر کین و قتل عام مارا چرا درماندگی

غزه سراسر خون ودود آواره    طفلان  یتیم           محشر شده ای غافلان بیداد از شرمندگی

ننگ  باد آمریکاییان از   بهر پول و   مادیات            چون نوکر حلقه  بگوش روزوشبت را بندگی

بی رحم  وبی انفاق را بیداد از بی یاوری              باشد  مبارک  کاختان لم  دادن  و بالندگی

حکم جهادمیخواهد از سویی بپا شاید اگر            تاچون  ابابیل از سما صخره  شود  بارندگی

گردن کلفتان زمان یادر متینگ   یادر سفر             سرکار رایس دارد وتو بین ظلم و این یکدنگی

از فسفر بامب جدید دیگر نمی گویم عزیز             در شهر غزه  توپ وتانک راحت کنند  رانندگی

                              تا کی عرب  دریای خون از دیده ات جاری  شود

                              شاید  که  مختاری  دگر  پایان  دهد   افسردگی

                                                                 

معمای خداوند

                              

  

                                          

 

                                                 <<<<<<معمای خداوند>>>>>>

پادشاهی   بود  در  ایران   زمین

         شاه بودش با حکیمان همنشین

                بود او  را   یک    وزیری  همچو  در

                      این وزیر یودش  غلامی   هم قرین

                              روزگار  بر کام  این سه   میگذشت

                                    او به تاج  و  آن   مقام   این   همین

                                          شاه ما هفتاد    بهار را  طی  نمود

                                                   بود  در  اندیشه   عمرش  درپسین

                                                            بین    پورانش    نبود   پور   خلف

                                                                        تاکه بعد ازعمر حویش در راه دین

                                                           با    صلابت  خدمت  مردم    کند

                                                    حق مظلوم  را   ستاند  از  لعین

                                              البته بودش سه    شهزاده   جوان

                                       لیک هر سه مست بودند هر شبین

                                از خدا  میخواست تا  هرسه   پسر

                          روزشان را شب کند شب را غمین

                    شاه  قصه   دید   اجل   نزدیک  بود

             قاصدی   سوی   وزیرش  شد   روین

    چون   حضور   شاه  شد  والا   مقام

            داد    دستو ر ش   کنار من   نشین

                    گفت     اورا     ای    وزیر    با   خرد

                          دارمت   از    تو    سوالی    اینچنین

                                    شاه     گفتا  سه    معما   پرسمت

                                            وقت   دارید    تا   بروز     هفتمین

                                                     گر جواب این سه پرسش را دهی

                                                             تاج و تخت   بهرت   مبارک   اولین

                                                                         دولت و شوکت همه را صاحبی

                                                                اختیار      کل   امری   در  زمین

                                                        لیک گر عاجز شوی از این سوال

                                                 بهر من دیگر نمی  باشی   امین

                                         گو به من قوت خدا را چیست یک

                               رخت او چیست این   سوال  دومین

                       کار آن پروردگار  چیست    ای   وزیر

                 این سوال هم هست سوال سومین

          شاه گفت اینک    مرخص ای     وزیر

  نیست فرصت در معطل بیش از این

              رفت در    اندیشه   آن   والا   مقام

                       در دلش جنگی روا شد چون صفین

                                 شد گدا از هر دری کردی    سوال

                                        از   نجومین  تا    گرفته     فالبین

                                                    گشت مایوس راه برگشت را گزید

                                                            تا رسید بر منزل خود   دل   غمین

                                                                     دست را بر دست برد و خیره شد

                                                              چونکه فردا    بود    روز   هفتمین

                                                    آه بر دل می کشیدی   از   جگر

                                             دید اورا آن   غلامش    در  کمین

                                    آمد ش  نزد      وزیر   گفتا  سلام

                             من فدای   تو   بگردم   مه   جبین

                       گو به من بر تو چه آسیبی رسید

             تا شوم    قربان   تو   ای   بهترین

     داد پاسخ آن   وزیر   بخت    شوم

             گم شو ای مرد    فضول   بیکسین

                     گفت     قربان   تا   نگویی   راز   را

                             که چرا    ماتم      گرفتی    اینچنین

                                     من بناچار نزد تو    خواهم   نشست

                                               گر کشی من را   به  این    تیغ    برین

                                                         یکدمی   دستش   بسوی   تیغ  رفت

                                                                تا   کند    سر را   جدا    تقدیر    بین

                                                                        گفت      اول   تا    بگویم     راز    را

                                                               بعد گیرم از    تنش     جان    شرین

                                                       گفت ای عبد    سیاه    تیره    بخت

                                             گویمت من یک  سوال   از  راه    دین

                                   آن سوال اینست خدا   خوردن چه بود

                           داد پاسخ    آن    غلام    تیز    بین

                  این معما   سهل    باشد    نزد    من

           غضه   انسان    خورد  آن     نستعین

چونکه بیند خود    خلایق   خلق  کرد

          این  خلایق    راه     دیگر   را    گزین

                   قوت   او  باشد     غم      انسانها

                               او علی    میخواهد   و   محمد امین

                                      رنگ    رخسار   وزیر   بشاش  شد

                                           از غلام      کردی   سوال      دومین

                                                   گفت حال   رخت  خدا   دانی  بگو

                                                           گفت قربان لحظه ای  مهلت  دهید

                                                                بعد داد پاسخ   که ای  مولای  من

                                                                      ملبس حق  ستر   باشد   حافظین

                                                                                چون خدا    باشد    ستار    العیوب

                                                                         عیب ما  راستر  پوشاند      به عین

                                                              پس بدین   معنی   بدانیم  رخت او

                                                     باشدش   ملبس    ستر  العالمین

                                              گشت خورسند بی نهایت  آن وزیر

                                    که سوال  سومی   رفتی    نسین

                             آن    واحد   او   کلاه    و    شال   کرد

                       سوی شاه رفتی دهد پاسخ به حین

                 دور    سر     کردی  جواهر  از  نشان

           اسب و زین و عبد   یودش    همرهین

  چون بنزد    شاه    شرفیاب    شدند

          ایستاند     در    یسار و    در   یمین

                 شاه       فرمود ای    وزیر   باخرد

                        پاسخم    آورده ای    واکن   لبین

                              عرض کرد  ای     پادشاه مسلمین

                                      بله   پاسخ    دارمش   اند ر کفین

                                            پاسخش را داد   آنطور   که  غلام

                                                  گفته  بودش در خفا و   در    کمین

                                                        شاه گفت احسن وزیر  تیز   هوش

                                                              حال گو    دانی    سوال   سومین

                                                                         آن    وزیر    بهر    سوال    سومی

                                                                 کرد روی به آن    غلام     همنشین

                                                       شاه در چشمش حکایت   را بدید

                                                دست برد بر آن  کلاه   خود  زرین

                                        تخت و تاج را به غلام  اعطا  نمود

                                کند رخت آن وزیر  بی      کسین

                     بعد رو کرد به  غلام و    گفت   شاه

              تو چه  داری  از   سوال    سومین

          گفت   قربان   گویمت   کار   خدا

روزگار   بنده   را     کرده     شیرین

        کار حق اینست وزیری    خلع شد

              وغلامش  شاه  شد  پاسخ    در  این

                      ای عرب  بنگر و   یاد   گیر     پند  ما

                            تا به کی  غافل     ز خلاق     مبین

                                   راه خیر را پیشه   کن    خیری   نما

                                           قصه     عبد  و      وزیرش   را   ببین

                                                                  

تقدیم به شما دوست گلم  امیدوارم اشکالات شعری را نادیده بگیرید/ممنونم

یا حسین شهید

       

                        <<<<<یا حسین شهید>>>>>

گفتمش نقاش را عکسی بکش از خون و غم

        عالمی را حلقه حلقه دیده ها دریا کشید

                گفتمش آیا حسین جان دادنش بودی گواه

                     نزد گود قتلگاه تصویری از زهرا کشید

                           گفتمش آیا بجز آن زینب  خونین   جگر

                                   بر لب آب فرات تصویری از  سقا کشید

                           گفتمش   تصویری از کرببلا را می کشی

                    با شهامت   خطبه های زینب کبری  کشید

             گفتمش روز حساب را چاره ای ترسیم کن

        قطره اشک سینه زن را هیئتی بر پا کشید

    گفتمش جارو کش درگاه مولایم    حسین

این عرب را دیده تر شرمنده رسوا کشید

ایام سوگواری آقا اباعبدالله  الحسین را به دوست دارانش تسلیت عرض می کنم