غفلت

کوی تو دارم نظر چشم انتظارم ای نگار

آشکارا کی شوی بینم دو چشمان   خمار

                       تا نفس در سینه ام از عشق می آید برون

                      نام تو ورد زبانم  سوی   تو   لیل   و نهار

ای عرب پور گفته بودم مهو دلجویش نشو

عاقبت دیدی دلت از قلب  او   کرده   فرار

 

شور عشق

زندگی را ای برادرعشق سامان می دهد

      عشق باشد در وجودت شور کیهان می دهد

           روزهایت در تلاش حق ناس آری چرا

                غافل از لطف خدا در ماه تابان می دهد

                       روز را اندیشه کن فردا نمی باشی خبر

                               آنکسی دندان بدادش لاجرم نان می دهد

                                     گر خدا  خواهد برادر کوه و دره زیر خاک

                                           زر و سیم در کوزه ای محفوظ و آسان می دهد

                                                 گر نخواهد ای عزیزم سعی و کوشش را دریغ

                                            گر شود فرهاد کوهکن بیستون جان می دهد

                                       کاش می دانستی از قهر زمان و جبر دهر

                                  این دو باهم عالمی را گرد و طوفان میدهد

                           گر چه این دنیا همه تست است و مارا آزمون

                      لیک مردودی نباشد مژده فرقان می دهد

                مژده دارم دوستان گر کامتان نام علی(ع)

           روزگارت فرودین در جای آبان می دهد

                زندگی جانم گهی آرام . گه ط.فانیست

                      تالخ و شیرین هردو باهم شامه ریحان می دهد

                            ای عرب پور غم مخور دنیا پیاده یا سوار

                                 اینهمه افسرده گی را مرگ پایان می دهد

بیست سوم / آذر ماه /۱۳۸۲

عرب پور

 

پند و اندرز

با قلدری و زور نشاید بتوان زیست

                    بر مردم اینگونه صفت دیده چو بگریست

گر  یک دومش دین کنیم نیم به خوشرو

                     از هیتلر و فرعون و یزید کو خبری نیست

این مخلص نادم  عرب پور بود نام

                     عمرش زانشا دروسش نگرفت بیست

گمشده

شبی دلگیر در بستر به    خانه                                             سروپاوحشتی دست زمانه

به باغچه منزل خود پا گذاشتم                                                که تارازی شود بادل میانه

                                             در آن ظلمت سرا با این نشانه

بتن بودش سیاهی جامه آنشب                                           چنان چون معجری در کامه آنشب

وجودم خسته جان وجسته از تن                                          نبودش از   ریاحین  شامه  آنشب

                                           که عطر و  بوی   او   باشد  بهانه

درآنشب   ماه  دلگیر   و  نبودش                                           نهانی  آسمان   بود    از   وجودش

ستاره  با    سیاره  جنگ  میکرد                                           بجای ماه  حسرت    می    نمودش

                                          شمارش می   نمودم   دانه  دانه

بدیدم من ستاره سوی سویش                                             رفو بر دل همی   کردی چه   مویش

نبودی      مرحمی    بر   گذارم                                              نبود یاری که  چشمانم    به  رویش

                                           از این پیر کنده   کی   روید   جوانه

بگفتم خود که ای دل مرده خسته                                           چه می خواهی در ظلمت نشسته

تو با یاد جوانی   در    دل     شب                                           زشوقس یا    زغصه   دل   شکسته

                                           بهاری     نیست    موسم    خزانه

همانطوری که سر بر آسمان بود                                             دل شوریده ام  در  کهکشان     بود

به آرامی   قدمها   رفت   سوئی                                            خیالم  در     خور     آتشفشان   بود

                                          به سوئی بی نشان   گشتم  روانه

دو دستم  خورد بر شاخ  درختی                                              نبودم  من   دراین    دنیای  هستی

خیال زلف    یار و   نور     لیلی                                                به یاد آن    جوانی     شور    مستی

                                         شتر در خواب    بیند    پنبه      دانه

به آغوشش کشیدم من بذوقی                                                  در آن رویا  نگو دل داشت   شوقی

بگفتم یار بنشین  و   نشستم                                               چنانم مست  چون  جفتی و  طوقی

                                        ولی خاری نشست در دست  وشانه

بخود که آمدم  بیدار    گشتم                                                    سیاهی شب و دل    زار    گشتم

نه یاری در برم  نه زلف  یاری                                                    رفیق آب و گل   و    خار      گشتم

                                      عجب لیلی   عجب    بودش     فسانه

لباسم خیس و پا آلوده در گل                                                     سحر وقت خروس  پایان     محفل

کجائی ای جوانی نور مهتاب                                                       بدنبالت   بگردد    یا ر و    محمل

                                     چه مرغی     موسم     گل    با   ترانه

عرب پور امشبت  آری چه بگذشت                                             چنان با مهوشان  بودی به گل گشت

در آن ظلمت  بهار بود و شب   مه                                             تو در سرا    یا   که   چمن     دشت

                                            خیال    یار    هم  بر   ما   گرانه

مسافر

اگر  این  دیر    بیگانه  و  این   خانه   ویرانه

                           دهدرخصت به امدی روم من سوی کاشانه

بنالم که چه میدیدم بگویم که   چه    بشنیدم

                           نیم آگه  زدورانم   چه   سردر گم  و ودیوانه

زمینی نیست در عالم که خاکش بر سرم مالم

                           دریغ از کره خاکی که خاک هم گشت بیگانه

محبان  را    بشد   غربت    تنم   آماده   ذلت

                            به خواری حاظرم  لیکن برند من را به میخانه

رحیل کاروان در راه هم درروز   و هم   درماه

                             خوشا آنکس که خیراتش پرو احوال مستانه

عرب پور بار را بستند سفیدی موی بنشستند

                             تو ای غره وای مجهول روی کی را شکرانه

بیستم /اردیبهشت /۱۳۸۱

عرب پور

 

موسم گل

گفت بودی می نشینم پای تو چشم انتظار

من نشستم کی نشستی آرزوهایم غبار

از دلم بهرت قفس چون ساختم گویم دریغ

منکه نگشودم فقس از این دلم کردی فرار

در سند آورده اند از یک بله عمری به رنج

من به قربان تو واین لعل بد قول و قرار

درصورت تمایل به خواندن مابقی شعر روی ادامه مطلب کلیک کنید

دو بیتی

کوی تو دارم نظر چشم انتظارم ای نگار

آشکارا کی شوی بینم دو چشمان خمار

تا نفس در سینه ام از عشق می آید برون

نام تو ورد زبانم سوی تو لیل   و   نهار

سیزدهم /اسفند ماه ۱۳۸۳

عرب پور

عقده دل

غصه ای دارد به دل ای مومنین لب وا کند

دوستان را وان دله شوریده را   رسوا کند

دزدی وقاچاق ورشوه پارتی و تزویر و پول

جای لوطی وسخاوت آنقدر    شیوا   کند

مردم ایران زمین این کشور  خونین  جگر

جای مهر وعاطفه  دوز  و کلک  نجوا  کند

سلب گردیده عزیزانم خورو خواب وخیال

امنیت داران ما کی دیده ها را  وا    کند

نیست بر من قدرتی افزونتر از حد قبول

عابدان   آب   زیر   کاه   را   بلوا    کند

میرود همچو علی (ع) بر روی چاه بی زبان

رمزو راز خویشتن را  در   میانش   واکند

نیست یک رنگی میان مردم یکتا پرست

از کجا دیدیم مردم زاهدان    پروا  کند

عابدان بر آن کسان پست خو طعنه زنند

ما به ظاهر خرقه پوشیم در خفا سر وا کند

خوش بگفتا  رهبر   دین  ظالم  عابد نما

کی عدالت هر دوستش از تنش سوا کند

ای عرب پور قورمه سبزی میدهد بو کله ات

کین چنین داری سخن و آخرش شر وا کند

تا که دارم رهبری فرزانه از نسل حسین(ع)

بر تمام مسلمین این  زندگی   حلوا   کند

نوزدهم /شهریور /۱۳۸۲

عرب پور

 

ساده زیستن

در میان دهکده یک کلبه ای محصور بود

زوج پیری با محبت زیستن را سور بود

این یکی دلواپسی از بهر آن یک نیمروز

آن یکی از شوق دیدارش دلش پر شور بود

چای و قلیان و گبه با منقل قوری بغل

قصه های آن زمان و خاطرات دور بود

شکوه از نامردمیها و تنی خسته زجان

نا مرادیهای هر دو در کلامش جور بود

کلبه پوشالی ولیکن طعنه بر کسرا زدی

چون صفا حاکم و یک رنگی نشاط از نور بود

عاری از دغدغه های روزگار و زرق و برق

شاکر از درگاه منان بازوی خود زور بود

واژه مقروض بودن را ندانستی به عمر

در میان این هیاهو گوش و چشمش کور بود

عاجز از تکنو لوژی و چرخ و ماشین و صدا

رفتن او با درشکه مزرعه مجبور بود

سال وماهش با ستاره ساعت او سایه بود

در نگاهش زوج پیرش چون عروس حور بود

آن یکی هم مردخودراشاه بوددر قصه ها

این همه شور و نشاط در کلبه مزبور بود

ای عرب پور زیستن را یاد گیر از زوج پیر

گم شدن در برق جانم گویمت نا جور بود

قهرو آشتی کردنت تکنو لوژی دیگر بسست

جای تو ختم کلامم جایگاه گور بود

سیزدهم /اردیبهشت /۱۳۸۳

عرب پور

اشک ماندگار

قلب من اندر شب چشمان  تو  جا  مانده  است                                     کن پرستاری ازاو که از  همه  وامانده    است

 لشکر پیکان بدستان آن      نگهبانان     چشم

 درغضب باشندچون این میهمان نا خوانده است

گر نه سیل  اشک    باشد  در   نگاه   عاشقان                               آتش عشق از  گداخته  عالمی  را  رانده است

 این  عرب پور  عاشق   دیدار   اشک  یار   خود

 این شراب کهنه عمری در دلش  خوابانده است

گر  چه ازما این همه شور و نشاط بگذشته است

 لیک چشمانش  برایم  شعرهایی  خوانده است

 هر که را عاشق شود اما به   چشم  یار  خویش

 تا ابد پاینده   باشد  تا  خدا  را    بنده      است

بیست وششم  /تیرماه /۱۳۸۴

عرب پور

 

یادبادا

یادباداذ از جوانی شور سر   فصل بهار

             سایه ابر  و   نگارو  گل  کنار    جویبار

یادبادا از خوشی بنشسته بودیم با صنم

             گل زگل میگفت چشمانم بچشمان نگار

یادبادا  خنده هایت   غنچه گل  ارمغان

              عشوه های دلربایت ای بتم در سبزه زار

یاد گیسو یاد   ابرو  یاد  آن   سرو  قدت

               یاد آن لعل لبت یادی از آن  قول و  قرار

ای گلم یادی زما هم میکنی در خاطرت

             یاد تو با من  عزیزم    میرود  حد   مزار

گرد پیری به رخم بنشست اما دل هنوز

            می تپد بایاد تو شاید  بیایی  در   جوار

ای عرب پور صبر بنما تا خدایت چون کند

            بلکه وصلت گشت با مقصود در این روزگار

 

یکم / تیر ماه /۱۳۸۵

عرب پور

 

                                           به وبلاگ خودتان خوش آمدید {عرب پور)