ناسازگاری

                                        

                             ((((( ناسازگاری)))))

ای صاحب چرخ وبقا ای خالق جلل خدا

ای داور محشر بگو تا صاحب  دنیا  بیا

                 مردم نباشند فکر هم مردانگی گردیده کم

                  قد جماعت گشته خم اندیشه ای نی بهر ما

بربست رخت عاطفه مظلوم همچون فاطمه

هر جا ببینی ماتمه از کوخ تا   دولت سرا

                   درکوچه ای زاری اگرهمسایه را خاری مگر

                   همسایه دیگر نگر دست عروس  دارد   حنا

بحث گرانی یکطرف خرج چنانی   یکطرف

حال روانی یکطرف غوغا شده در   خانه ها

                  بزاز مکار  و دغل متری  گذاشته   در بغل

                  چون طلعت و جنگ جمل قاتل شده خلق خدا

تزویرو پارتی العمان بین  ادارات  بی گمان

از پیر تا قشر جوان فرهنگ  گردیده   خطا

                 دخل گشته نوزده خرج بیست در کیسه و در جیب نیست

                 معلوم نیست   مسول  کیست   درخانه  ها هم شد عزا

دوز و کلک بیدادگر کارمند تا یک کارگر

هرروز گردیده بتر اما یواش و  بی صدا

                 حال عرب پوررا ببین امیدوارش در یقین

                رهبر ما سلطان دین دردی کند روزی دوا

شاید یکی از نعمات کشور ایران گفتن نقد در هر قالبی باشد منهم به بعنوان یک ایرانی این حق را برای خودم محفوظ میدارم 

 

 

راز سخن گفتن

 

 

                                                     

ارزش شخص   به   زیبایی  گفتن  سخن است

       ورنه هر کس به وراجی پر حرف از دهن است

            ای خوش آنکس که بگفتن کم  گو و گوش  است

                 هوش در سر به ذکاوت چو دری در  یمن است

             گوهرش    را  نفروشد    بجز  از  اهل  سخن

       کیمیا  نطق  چه   مشکی  به  تتار  ختن  است

قیمت  زر  بپرسند  به  زر و  و  سیم   فروش

      تشنه را آب به هر قیمت   جان در  بدن   است

          هر چه را می نگری رنگ به رنگی چون گل

                دست برآن که زنی  خار  و یا  که چمن  است

         بهترین  رنگ   که  بی  رنگ   بنامیم  نامش

   بیض رنگیست  عزیزان  و  رنگ  کفن   است

نیست   زیبا  سخنی  آنکه   دو  رنگش  باشد

     سامعون  خنده  به  گفتار  تو گویی ذهن است

       نیک  گویان  به   مراد   دل   هر  کس   گویند

سخن شخص بزرگ سرو   سهی  یا  سمن است

      خوش      شبابی    اگر   همدم   اسرار   گردد

          چون گهر لو لو صحبت   ز  کلام   کهن    است

              ای عرب پور تو  کجا   همچو   بزرگان   پندی

     پای در کفش حکیمان ریش   تو  در رهن  است

گل گمشده

                            

                                                                                                          

                                                                                        

                                        ((((گل گمشده))))

همدم گل گشته ام همبستر   خاکم مکن

قطره قطره میچکم از چشم خود پاکم مکن

  روی گونه بوسه دارم جای خوش دارم پناه

سینه  چاکم ای بتم دیگر سیه  چاکم مکن

آرزوی گم شده   عشق   منی   ماه  منی

من که مجنون گشته ام دیوانگی را کم مکن

خم  خم  زلف  چلیپایت  مرا   کرده   به بند

ابروان  چون  کمانت  را  دمی  درهم   مکن

من که خو کردم ازاین بی میلی و بی مهریت

دیده   دریایم  ببین   قد  نحیفم   خم   مکن

بین عرب پورواله وشیداو مجنون گشته است

لحظه ای آهوی من با  ما نشین و   رم  مکن

 

عشق بی فرجام

 

عمری زپی یار  به  هر  کوچه  دویدم

از یار شدم  یک دلی از دوست ندیدم

                      گفنم به خود ای عاشق دیوانه و مجنون

                       اینک بنشین اشک   ببار  اشک چکیدم

بر من چه گذشت چند صباح دل چه بگویم

آن بی کسی دل واز این  دل که   کشیدم

                       باز شور   فتاد به   دل   بیچاره  و نادم

                        با آن همه بلوا که  در این راه  شنیدم

گم گشته خودرا که بدادم  زپیش عمر

هیچگاه رهش  را   به امیدی نه بریدم

                          وانگه به  رویا که  شبانگاه   روم آرام

                          با او شوم ودل به دلش سینه خزیدم

اما چو شود فجر بشد  تیغ هویدا

درمانده وبا آه به هر سو   بلمیدم

                          ای دوست مدد کن که دری را بگشایی

                          بی  مونس  و  بی یار   گریبان   دریدم

آری عرب پور شده   تنها  چه  نویسم

هر در که زدم کوچه بن بست  رسیدم

                         با آنکه رئوف است دل و قلب سفیدم

                         گو به همه کس دیو شدم یا که  پلیدم